KIZILIRMAK KIYISINDA

Daha on sekizimde sana imrenmiştim ben,
Öyle engin, öyle pak, öyle özgür akarken.
Denizlere koşardı senle birlikte ruhum,
Havalanır yüksekten uçardı gönül kuşum.
Farkımız yoktu bizim, aslında biz aynıydık,
Doğduğumuz toprağa canla başla bağlıydık.
Hey gidi Kızılırmak ne hoş suyun var senin!
Ne zaman sana gelsem gam, keder dolu sesin.
Ta Sivas’tan Bafra’ya gezersin köyü kenti,
Sanki sırtında yüklü bunca insanın derdi.
Toprak rengi gözünde bak yine çoğalmış yaş,
Acayip bir çağ işte aldırma be arkadaş!
Bilirim anlayamaz seni yalan şehirler,
Bir de hayat suyunu taşıdığın şu yerler.
(RECEP ŞEN)

ŞİİRLERİM SAYFASINA DÖN