EY GÖNÜL

Muhabbetin deryasına,
Batamadın sen ey gönül.
Bir dervişin rüyasına,
Yatamadın sen ey gönül
 
Kaygıların ufak tefek,
Yormadı mı seni bu cenk?
Şöyle durup bir gün tüfek,
Çatamadın sen ey gönül.
 
Yüklenmişsin sırtta semer,
Yokmuş sende aşktan eser,
Bu gününe artı değer,
Katamadın sen ey gönül.
 
O Leyla’ya sevdalığı,
Eşiğinde gedalığı,
Bu uğurda dünyalığı,
Satamadın sen ey gönül.
 
Kâr belle sen bu sözleri,
Var önünde kır dizleri,
Gösterdiği pak izleri,
Tutamadın sen ey gönül.

(Recep ŞEN)