AH ARKADAŞ

Serdeki gam gelmez dile,
Koca ömre bunca çile,
Zerresini bir dağ bile,
Çekemez ki ah arkadaş.

Hayal beni çekip aldı,
Alev alev nâra saldı,
Güzel düşler yarım kaldı,
Görülmez ki ah arkadaş.
 
Ak istedim kara çıktı,
İsyan ettim zora çıktı,
Düz yollarım yara çıktı,
Yürünmez ki ah arkadaş.

Sokağımda akar kanlar,
Kurban gider taze canlar,
Beni burda kimler anlar?
Bilinmez ki ah arkadaş.

Çakal inmiş düzümüze,
Güve düşmüş özümüze,
Kül örtülmüş közümüze,
Harlanmaz ki ah arkadaş.

Kaçsam burdan fersah fersah,
Dağlar bana olsa penah,
Yazımızda baht-ı siyah,
Ağarmaz ki ah arkadaş.
 
(RECEP ŞEN-1996)